საერთაშორისო ჟურნალი სოციალურ მეცნიერებებში

სტატიაში წამოჭრილი პრობლემატიკა უკავშირდება რუსეთის საგარეო პოლიტიკას, გადაწყვეტილების მიღების პროცესს და ამ კონტექსტში განიხილავს ,,თანამემამულეთა დაცვის პოლიტიკას“ პოსტსაბჭოთა სივრცეში. ამ მიზნით, ნაშრომი იკვლევს საქართველოს მაგალითს და განიხილავს პასპორტიზაციის პოლიტიკის შედეგებს უფრო ფართოდ რეგიონში. კვლევის ძირითადი მიგნება არის ის, რომ რუსეთის ,,თანამემამულეთა დაცვის პოლიტიკა“ წარმოადგენს მნიშვნელოვან ინსტრუმენტს სახელმწიფოთა იძულებისთვის, დაუახლოვონ თავიანთი საგარეო პოლიტიკა რუსეთის პოლიტიკურ სტრატეგიას. გარდა ამისა, კვლევამ აჩვენა, რომ რუსეთი ცდილობს გააფართოოს თავისი ტერიტორიული გავლენა პოსტსაბჭოთა სივრცეზე რუსული პასპორტების მფლობელებზე კონტროლის შენარჩუნებით.

ეს მიგნებები მიუთითებს, რომ რუსეთის პოლიტიკა საზღვარგარეთ საკუთარი მოქალაქეების დაცვის შესახებ ნაკლებად მოქმედებს როგორც ჰუმანიტარული ვალდებულება და უფრო მეტად როგორც საგარეო პოლიტიკის სტრატეგიული ინსტრუმენტი. საქართველოს შემთხვევის გამოყენებით, ის ცხადყოფს, თუ როგორ არის პასპორტიზაცია, სეპარატისტული მობილიზაცია და შერჩევითი ინტერვენცია ერთმანეთთან დაკავშირებული, როგორც იძულებითი მექანიზმის შემადგენელი კომპონენტები. სეპარატისტულ რეგიონებში მოქალაქეობის გავრცელებით და მათი დაცვის ვალდებულებების აქტუალიზაციით, მოსკოვი ქმნის სამართლებრივ და პოლიტიკურ დასაბუთებას მეზობელ სახელმწიფოებში ჩარევისთვის. მიგნებები აჩვენებს, რომ ეს პრაქტიკა უკავშირდება დასავლეთთან უფრო ფართო გეოპოლიტიკურ კონკურენციას პოსტსაბჭოთა სივრცეში, სადაც მოუგვარებელი კონფლიქტები გამოიყენება სუვერენიტეტის შეზღუდვისთვის, ევროატლანტიკური ინტეგრაციის ხელის შეშლისთვის და რეგიონში რუსეთის გავლენის შესანარჩუნებლად.

საკვანძო სიტყვები: პასპორტიზაცია, დაცვა, მოქალაქეობა, რუსეთი, საქართველო.

სტატიის DOI: https://doi.org/10.55367/ZNLC9631